Nieopowiedziana prawda Srirachah

Obrazy Getty

Ach, Sriracha, cudowny sos. Ze względnego zapomnienia ten pikantny „sos z koguta” został wprowadzony do masowej świadomości w ciągu ostatniej dekady, stając się ostoją amerykańskiej kuchni. Za sto lat w filmach rozgrywających się w tym okresie nie zabraknie charakterystycznej butelki w każdej scenie posiłku, co jest okrutną drwiną dla pożeraczy mchów z XXII wieku. Ale na razie mamy naszą Srirachę, która pasuje prawie do wszystkiego. Ten sos wunderkind ma długą i ciekawą historię i więcej niż kilka tajemnic.

jak zły jest dla ciebie kurczak popeyes

Oryginał jest tajski

Podczas gdy sos Sriracha najbardziej znany Amerykanom jest wynalazkiem wietnamsko-amerykańskim, korzenie sosu faktycznie leżą w Tajlandii. W latach 30. XX wieku kobieta o imieniu Thanom Chakkapak z nadmorska społeczność Sri Rachah wynalazła ostry sos przeznaczony jako sos koktajlowy do owoców morza, który nazwała Sriraja Panich. Jej rodzina i przyjaciele zachęcili ją do komercyjnego wykorzystania i odniosła ogromny sukces w całym kraju.



Sos jest zupełnie inny niż amerykański Sriracha. Wersja tajska wykonana jest z czosnkiem, prik chi faa papryka, ocet, cukier i sól czyli which fermentowane w beczkach przez co najmniej trzy miesiące przed butelkowaniem i ma bardziej płynną konsystencję, tylko niewiele gęstszą niż Tabasco. Jest popularny wśród ryb, smażonych potraw, owoców morza i zadeklarować jiao omlet smażony w woku, a także zmieszany z pad thai lub połączony z liściem tamaryndowca, aby uzyskać smaczną surową strzelankę do ostryg.

Amerykańska Sriracha jest mało znana w Tajlandii, a wielu Tajów, którzy ją próbują, uważa ją za zbyt ostrą, przytłaczającą i obcy ich gustom , a także wypełnione MSG, konserwantami i zagęszczaczami. Z ukosa patrzą na amerykańskie zwyczaje pokrywania jedzenia Srirachą, dopóki całkowicie nie przejmie smaku. Jednak wielu Tajów, którzy mieszkali za granicą, przyznaje, że nauczyli się lubić amerykański sos na własną rękę i ma nadzieję wykorzystać popularność amerykańskiego sriracha do popularyzacji tradycyjnej tajskiej wersji sosu w USA.

To nigdy nie było znakiem towarowym

Obrazy Getty

Być może jednym z powodów, dla których imię Sriracha mogło tak szybko wybuchnąć, był fakt, że David Tran nigdy nie oznaczył swojego produktu znakiem towarowym , dzięki czemu firmy takie jak Heinz, Frito-Lay, Subway, Jack in the Box, Taco Bell i Pizza Hut mogą używać tej nazwy do wyrzucania własnych produktów. Sosy Sriracha są obecnie sprzedawane przez konkurencyjne firmy, takie jak Tabasco, Frank's Red Hot, Kikkoman i Lee Kum Kee, a smak został włączony do wszystkiego, od cukierków po napoje gazowane i sos do pizzy. Konsultanci biznesowi, prawnicy i rywale byli zdumieni chronicznym brakiem zainteresowania Trana ochroną jego marki. Czytelnik może zdecydować, czy istnieje jakieś szczątkowe poczucie winy w stosunku do oryginału w Tajlandii.



Według jego zastępcy Donny Lam, David Tran nie martwi się tym wszystkim. „David nie ma nic przeciwko temu, ponieważ w jakiś pośredni sposób nadal będziemy czerpać korzyści z używania słowa „Sriracha”. Wydajemy się być najbardziej znaną Srirachą i wszyscy używają naszej marki jako złotego standardu.

Jeszcze bardziej zgubne są te sztuczne Srirachy, które są na tyle bezwstydne, że małpują sam projekt butelek Huy Fong, zastępując zieloną nakrętkę różnymi kolorami, a wzór koguta tygrysami, górami, piramidami lub jednorożcami. Fajny materiał określone w test smaku że odmiana marki Huy Fong wciąż króluje, ale bądź ostrożny. Zapamiętaj: Upewnić się nasadka jest zielona i ryflowana z cienkim pierścieniem na dole i sprawdź, czy etykieta została ładnie wytrawiona laserowo, aby się nie rozmazała. I oczywiście, jeśli nie ma koguta na butelce, pijesz niewłaściwe drzewo.

To (prawdopodobnie) nie jest dla ciebie takie dobre

Obrazy Getty

Ostry sos ma ogromne zalety dzięki działanie przeciwutleniające, przeciwzapalne i przeciwnowotworowe kapsaicyny. Ale Sriracha nie jest dokładnie najlepszy wybór ostrych sosów z punktu widzenia zdrowia. Sriracha zawiera 1 gram cukru i 100 miligramów sodu na łyżeczkę, w porównaniu do 1,2 grama i 52 miligramów odpowiednio dla keczupu. Nie stanowi to takiego problemu, gdy jest trzymany w zalecanej porcji łyżki stołowej, ale biorąc pod uwagę, jak powszechne jest duszenie jedzenia w Sriracha, cukier i sól mogą dość szybko się sumować. To również sprawia, że ​​jest to nierozsądny wybór do gotowania, pomimo wygody.



Jest to również problem, jeśli jesteś maniakiem przypraw, który szuka swojej poprawki. Sriracha liczy zaledwie 2200 jednostek Scoville'a, podczas gdy jalapenos, z którego pochodzi zegar w 2500 do 8000 jednostek Scoville. Być może lepiej traktować Srirachę jako czasami sos i mieć pod ręką inne zdrowsze opcje, takie jak Cholula i Tabasco, które mają zero kalorii i niższy poziom sodu .

Jest jednak kilku dysydentów. W końcu, aby przekroczyć dzienną zalecaną dawkę cukru w ​​ciągu dnia, musiałbyś wypić pół butelki Sriracha, co jest rzadkością poza błędne wyzwania YouTube . Willis Fedio z Uniwersytetu Stanowego w Nowym Meksyku, kto analizuje żywność na bazie chili? , jest jednym z takich obrońców, mówiąc: „Dodane cukry to nic takiego, zwłaszcza w przyprawach”. Podczas gdy ekologiczna sieć zdrowia Mom's Organic zabroniła Sriracha ze swoich półek ze względu na dodatki sorbinianu potasu i wodorosiarczynu sodu, żadne z nich nie jest naprawdę wielkim problemem, chyba że masz alergię na potas lub siarczyny.

Sriracha w kosmosie

Przestrzeń dziwnie wpływa na zmysł smaku. Podczas gdy niektórzy astronauci twierdzą, że przestrzeń sprawia, że ​​jedzenie smakuje lepiej, więcej narzeka na obniżenie smaku. Wynika to w dużej mierze z efekt mikrograwitacji , który powoduje wyrównanie płynów ustrojowych i może powodować przekrwienie błony śluzowej nosa, hamując wchłanianie cząsteczek zapachowych do receptorów, zmniejszając odczuwany smak nawet o 70 procent. To zatłoczenie ustępuje po kilku tygodniach, ale jest dodatkowo potęgowane przez śmierdzącą rzeczywistość na stacji kosmicznej: zapach ciała i spaliny z urządzeń krążące w oczyszczonym powietrzu mogą tworzyć tak zamulone i nieprzyjemne środowisko węchowe, że trudno jest dostrzec nowe zapachy .

czy mięso sojowe taco bell?

Ostry sos jest zatem popularny wśród astronautów, ponieważ pikantne jedzenie jest bardziej rejestrowane w nerwie trójdzielnym w jamie ustnej i innych obszarach niż w nosie. NASA od kilku lat wysyła Srirachę na Międzynarodową Stację Kosmiczną, gdzie dołącza inne wzmacniacze smaku jak wasabi, chrzan i tabasco. Huy Fong Foods jest z tego dumny; odwiedzających lobby fabryczne Huy Fong wita zdjęcie Międzynarodowej Stacji Kosmicznej przedstawiające dwóch astronautów jedzących posiłek, butelkę Srirachy unoszący się w zerowej grawitacji z nimi. To prawdopodobnie uczyniłoby ją najdroższą butelką Sriracha we wszechświecie, kiedy weź pod uwagę wysyłkę : około 4 729 USD za 1 funt gorącego sosu. Warto było.

Wojenny Wietnam

Obrazy Getty

Sos Sriracha znany większości Amerykanów został opracowany przez Davida Trana, który od najmłodszych lat marzył o stworzeniu azjatyckiego odpowiednika amerykańskiego ketchupu. Rodzina Tran posiadała ziemię na północ od Sajgonu i uprawiała paprykę, ale rynek okazał się nasycony i zły dla sprzedaży papryki z powodu niestabilności wojny w Wietnamie. Zamiast tego rodzina produkowała i sprzedawała sos chili. Sosy zostały sprzedane w przetworzone słoiki na żywność dla niemowląt Gerber pozyskiwane od amerykańskich żołnierzy. Tran nie miał formalnej nazwy dla swoich sosów, ale ozdobił zakrętkę każdego słoika swoim wschodnim znakiem zodiaku, kogutem. Najpopularniejszym sosem był wówczas sos chili na bazie oleju o smaku galangalu przypominającego imbir, przeznaczony do maczania wołowiny z pho, ale wówczas bardziej popularny jako przyprawa do pieczonego psa.

Pierwsze przedsięwzięcie Trana zakończyło się jedynie umiarkowanym sukcesem: była duża konkurencja ze strony innych sosów, a użycie świeżego chili było znacznie bardziej popularne. Sprawy rodziny stały się znacznie trudniejsze po upadku Sajgonu w 1975 roku: władze komunistyczne potępiony przez kapitalistów kupieckich i chińsko-wietnamski. Chińczycy wietnamscy byli oglądany z podejrzliwością za ich bogactwo i potencjalnie podzieloną lojalność, zwłaszcza gdy stosunki między Chinami a Wietnamem stały się napięte. W końcu David Tran zamienił swoje bogactwo na złoto, aby wyprowadzić swoją rodzinę z kraju. Jednak później powiedział Magazyn Los Angeles że „gdyby kraj się nie zmienił, nadal bym tam był. To bardzo piękne miejsce, bardzo przyjemnie się mieszka”.

Pochodzenie nazwy

Firma, która ostatecznie wyprodukuje słynną Srirachę Davida Trana, Huy Fong Foods, ma historyczne podstawy swojej etymologii. Tran uciekł z Wietnamu w grudniu 1979 r. na pokładzie należącym do Tajwanu frachtowcem pod banderą Panamy Huey Fong , który odebrał uchodźców z małych łodzi u wybrzeży Wietnamu i zacumował u wybrzeży Hongkongu, gdy uchodźcy na pokładzie byli odmówiono wjazdu . Władze Hongkongu nakazały statkowi kontynuować podróż do wyznaczonego portu zawinięcia w Kaohsiung, ale kapitan odmówił, twierdząc, że jeden z uchodźców groził, że go zabije, jeśli będzie kontynuował podróż w kierunku Tajwanu, który odmówił przesiedlenia etnicznych chińskich uchodźców z Wietnamu.

W styczniu 1979 r. rząd brytyjski doszedł do porozumienia z Organizacją Narodów Zjednoczonych, wyznaczając Hongkong jako „pierwszy port schronienia” przed przesiedleniem w inne miejsce, a David Tran i jego rodzina spędzili następny rok w obozie dla uchodźców, zanim zostali przesiedleni. przesiedleni do Stanów Zjednoczonych . Władze Hongkongu nabrały podejrzeń po przesłuchaniu internowanych uchodźców i odkryciu ukrytej skrytki ze złotem w maszynowni. Załoga Huey Fong został aresztowany i przyznał się do zbrodni oszukania rządu Hongkongu przez nielegalne sprowadzanie uchodźców, których spiskowcy nazwali „ mrożone kaczki '

Pomimo tego haniebnego tła, David Tran później upamiętnił statek, który ostatecznie wyprowadził go z komunistycznego Wietnamu, nazywając swoją firmę Huy Fong, opartą na wietnamskiej wymowie nazwy statku.

Narodziny firmy

Obrazy Getty

David Tran i jego rodzina przybyli do Bostonu i szybko przeprowadzili się do Kalifornii po tym, jak Tran zadzwonił do swojego szwagra, który tam mieszkał, aby potwierdzić, że uprawia się tam papryczki chili. Twierdzi, że spróbował sosu chili z Chinatown w Los Angeles i zdecydował, że mógłby zrobić znacznie lepszy sos, i zauważył, że gotowe potrawy były bardziej popularne w Stanach Zjednoczonych niż w jego ojczystym kraju. Po odrzuceniu kredytu bankowego Tran zaryzykował wykorzystanie swoich rodzinnych oszczędności do sfinansowania firmy, otwierając w lutym 1980 roku powierzchnię 2500 stóp kwadratowych w Chinatown, aby zrobić sos chili.

Pierwszym sosem wyprodukowanym przez Huy Fong był sos pieprzowy w stylu tajskim, który został wyprodukowany w 50-galonowym mikserze i dostarczane do restauracji i sklepów w Chinatown . On opracował szereg sosów na zaspokojenie lokalnego popytu: czosnek chili, sambal oelek (mielona świeża pasta chili) i sos chili (pasta chili o smaku cebulowym). Ale później Tran nie był zadowolony mówiąc New York Times „Pamiętam, jak po przyjeździe do Los Angeles zobaczyłem ketchup Heinz 57 i pomyślałem: „Zbliżają się igrzyska olimpijskie w 1984 roku. A może wymyślę Tran 84, coś, co mogę sprzedać wszystkim? „W 1984 stworzył swój najsłynniejszy sos ze świeżych czerwonych jalapenos, czosnku, cukru, soli i octu: Sriracha, tym razem wymawianym jako „sri-RA-sha”.

Jeśli chodzi o obecnie kultowy projekt, Tran nadal chciał używać etykiety koguta ze swojego pierwszego przedsięwzięcia w Wietnamie, ale pragnął większego i ostrzejszego obrazu, więc zlecił ulicznemu artyście z Chinatown zaprojektowanie symbolu, który znamy dzisiaj. Niestety Tran nie pamięta nazwiska artysty, który zaprojektował obraz, a jego własny szkic zaginął. Tran powiedział Współczesny rolnik „Nigdy nie myślałem, że odniosę sukces, więc nie zachowałem żadnych pamiątek – nie mam nawet zdjęcia”.

Jak Sriracha uderzyła w wielki czas

Obrazy Getty

David Tran nigdy nie reklamował swoich sosów w tradycyjny sposób, woląc, aby praca wykonywana była za niego pocztą pantoflową. Miał nadzieję, że sos przyjmie się w wietnamskich sklepach pho w Kalifornii i nie miał ambicji, by odnieść sukces w mainstreamie. Rzeczywiście, za niechęcią Trana do reklam kryła się logiczna logika: podaż sriracha jest uzależniona od ograniczonej podaży świeżych papryczek chili.

Mimo to sos zaczął przyciągać uwagę mainstreamu w latach 90., kiedy pojawił się w azjatyckich restauracjach w całym kraju, a zainteresowanie sosem zaczęło powoli rosnąć na przełomie wieków. Pod wieloma względami Sriracha skorzystała na stale rosnącej popularności ostrego sosu w Stanach Zjednoczonych, co wzrosła o 150 procent między 2000 a 2015 rokiem, ale kult Srirachy był bardziej intensywny niż w przypadku konkurencyjnych gorących sosów. P.F. Chang był wcześnie adoptujący , wprowadzając sos do swojej oferty już w 2000 r., A później został on odebrany przez koreańskie ciężarówki taco firmy Applebee's w Los Angeles i kucharzy w całym kraju. Smacznego magazyn o nazwie Sriracha Składnik Roku w 2010 r., a wkrótce potem pojawiły się inne, w tym Marta Stewart mieszka , The Food Network, a nawet komiks internetowy Płatki owsiane , który w 2011 roku podsycił płomienie listem miłosnym do ' SMACZNA BURZA! Do 2013 roku niejasny niegdyś sos stał się głównym nurtem.

Fałszywy sos kaparowy

W 2005 r. Huy Fong Foods zaczął otrzymywać skargi od konsumentów ze Wschodniego Wybrzeża o spadku jakości ich ukochanego sosu z koguta, wierząc, że firma zmieniła składniki lub go rozwodniła. Firma poprosiła osoby dotknięte chorobą o odesłanie butelek i wkrótce odkryła, że ​​są to podróbki z błędami w opakowaniu i wyraźnie gorszą zawartością. Firma wystąpiła o nakazy sądowe przeciwko sprzedawcom detalicznym i dystrybutorom, aby powstrzymać ich przed sprzedażą podrobionego sosu, ale miała trudności ze znalezieniem źródła fałszywego sosu.

Działka zgęstniała, gdy firma odebrała telefon od ochroniarza, który skarżył się na to, że dziesięć palet z towarem oznaczonym adresem Hoy Funga stoi na kilka dni na parkingu w Mieście Przemysłu. Pracownik Huy Fong został wysłany w celu zbadania i odkrycia pudełek zawierających imitacje całej linii produktów, z których niektóre były zapakowane w imitacje pudełek Huy Fong zapakowanych w kartony z napisem „Made in China”. Sam David Tran odwiedził parking następnego dnia i zastał dwóch mężczyzn ładujących pudła na śmietnik firmy przewozowej. Pracowali tak szybko, że jeden z mężczyzn był pokryty ostrym sosem.

Firma przewozowa stwierdziła, że ​​została wynajęta do usunięcia 13 ton „komunalnych odpadów stałych” przez klienta, który zapłacił czekiem, który można łatwo zidentyfikować. Źródłem kontrabandy był właściciel magazynu elektronicznego, Yak Szeto, który został napadnięty i aresztowany przez policję, ostatecznie przyznając się do posiadania kontrabandy po tym, jak w jego zakładzie znaleziono podrabiane wkłady do drukarek. Dlaczego nie zostało to zaadaptowane przez Hollywood, jest poza mną.

Wojna z Irwindale

Obrazy Getty

Huy Fong Foods otworzył nową fabrykę w Irwindale, aby zaspokoić rosnący globalny popyt w 2012 roku, ale wkrótce zaczęły się pojawiać problemy z lokalnymi skargami na nieprzyjemny zapach wydobywający się z zakładu. Po tym, jak mieszkańcy skarżyli się, że zapach z rośliny powoduje łzy w oczach i gardło, miasto Irwindale wniosło pozew przeciwko firmie w Sądzie Najwyższym hrabstwa Los Angeles w 2013 roku, uznając zapach za uciążliwość dla społeczeństwa. Spór przeciągał się przez miesiące, podczas których David Tran porównał samorząd do komunistycznego Wietnamu i rozwieszony przed fabryką transparent z napisem „TU NIE WYPRODUKOWANO GAZU ŁZAWIĄCEGO”. W lutym 2014 roku firma udostępnił obiekt dla zwiedzających aby goście mogli przyjść i powąchać siebie. Firma konsultingowa działająca w mieście argumentowała, że ​​zapachy mogą mieć różną intensywność w ciągu dnia i oddziaływać na poszczególne osoby w różny sposób, powodując u niektórych problemy z oddychaniem, a u innych wywołując jedynie głód. Miasto ostatecznie odrzucił pozew w maju 2014 r. twierdząc, że są zadowoleni z obietnicy rozwiązania problemu przez firmę.

Kłopoty pojawiły się ponownie w 2015 roku, kiedy miasto ponownie pozwało firmę za ponad 400 000 $ niezapłaconych opłat . Akcja zarzucała, że ​​miasto zawarło umowę z Huy Fong w 2010 roku, aby co roku płacić gminie 250 000 $ jako zapłatę zamiast podatków. Pierwsze trzy płatności zostały zrealizowane w latach 2012-2014, ale firma nie dokonała płatności za 2015 rok, nawet po uzyskaniu odroczenia do listopada tego roku. Zamiast tego firma wysłała pismo informujące miasto, że żadne dalsze „wpłaty” nie zostaną wniesione do czasu rozwiązania problemów z lokalnymi mieszkańcami, którzy skarżyli się na zapach z fabryki. Według samego Trana: „Od samego początku oferowałem, że przez 10 lat przekażę 250 000 dolarów rocznie na rzecz społeczności Irwindale za pośrednictwem miasta Irwindale. Ale ponieważ mieliśmy problem z zapachem, w którym wszystkich pięciu członków Rady Miejskiej jednogłośnie oświadczyło, że jesteśmy uciążliwi dla społeczeństwa, bez prawdziwych podstaw, czuję, że Huy Fong Foods jest traktowany niesprawiedliwie, więc wstrzymuję datki”.

dr pepper komercyjna obsada

W 2016 roku firma przeciwstawiła się miastu twierdząc, że pierwotna umowa nie została zawarta z Huy Fong Foods Ltd., ale raczej z Huy Fong Irwindale LLC, odrębnym podmiotem, oraz że opłaty żądane przez miasto są nieważne. Firma stwierdziła, że ​​mimo wszystko opłacała składki w dobrej wierze na rzecz dobra społeczności, dopóki miasto nie rozpoczęło „kampanii nękania”. Firma poprosiła również o zwrot 750 000 dolarów składek już wpłaconych na rzecz miasta. Miejmy tylko nadzieję, że wszystko się ułoży, zanim półki sklepowe opróżnią się.